ទង្វើស្អប់ បង្កប់ចិត្តស្រឡាញ់

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

hate_me_hit_me_hurt_me_destroy_me_but_never_say_that_you_love_me-217156

ទង្វើស្អប់ បង្កប់ចិត្តស្រឡាញ់

មិន​ថា​អូន​ប្រើ​វិធី​ណា​

បង​ពុំ​ជឿ​ថា​អូន​ធ្វើ​បាន​

អាច​បំភ្លេច​​ស្នេហ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​

ទោះ​បី​កល្យាណ​ប្រឹង​ជួស​ថ្មី​។

ស្នេហា​ពុំ​មែន​ជា​ទំនិញ​

ចង់​ទិញ​លក់​ចេញ​តាម​សម្តី​

ទោះ​អូន​ប្តូរ​បាន​តែ​ចិត្ត​ស្រី​

នៅ​តែ​ចាំ​អ្វី​ទាក់​ទង​បង​។

ពេល​អូន​ញញឹម​បង​សង្ស័យ​

ថា​មាស​ថ្លើម​ថ្លៃ​នៅ​ចាំ​ចង​

អារម្ម​ស្រឡាញ់​ក្នុង​នួន​ល្អង​

បញ្ចេញ​ដាក់​បងប្រុស​ធ្លាប់​ស្នេហ​។

អូន​តែង​ប្រកែក​មិន​ស្នេហ​បង​

ទាំង​រឿង​កន្លង​នៅ​ជាប់​ក្អែល​

ពោល​ដោយ​បេះដូង​ពេល​ស្និទ្ធ​ក្បែរ​

មាស​ស្ងួន​តែង​តែ​អៀន​នឹង​បង​។

សែន​សប្បាយ​ចិត្តពេល​បាន​ចួប

ហាក់​ដូច​ផ្គុំ​ផ្គួប​សម​បំណង​

ស្នាម​ញញឹម​ស្រស់​ឱយ​ជាប់​ចង​

ឃើញ​គ្នា​ម្តង​ៗ​អូន​តែង​ដឹង​។

តែ​ទី​បំផុត​បដិសេ​​​​ធ​

ទង្វើ​ហួស​ហេតុ​មាស​ព្រលឹង​

បែក​ពី​បង​ព្រោះ​តែ​កំហឹង​

ថែម​ស្នេហ​អូន​ថ្លឹង​ឱយ​បង​ចាញ់​។

ហើយ​ចង់​ឱយ​បង​ជឿអូន​ទៀត​

​ស្នេហ​តែ​ចង់​ឃ្លាត​មិន​ស្រឡាញ់

​ប្រុស​ថ្មីវាចា​បង្អួត​បាញ់​

បើ​ពិត​បង​ចាញ់​អស់​ចិន្តា​។

ឈប់​ស្រឡាញ់​ហើយ​ឱយ​បង​ដឹង​

ឈប់​ទាំង​កំហឹង​អហំង្ការ​

អ្វី​ដែល​នៅ​ចាំមិន​​វាចា​​

ខ្លាច​បង​ដឹង​ថា​ជា​ការ​ពិត​។

គ្មាន​​ស្នេហ​ដែល​កើត​ហើយ​លុប​ងាយ

អូន​ទេទម្លាយ​ស្នេហ​មិន​គិត​

បាន​ស្នេហ​ថ្មី​ហើយ​បញ្ឈឺ​ចិត្ត​

ក្បដ​​ត្រង់​វរមិត្រ​ឱយ​បង​សុខ​។

សម្លាប់​មិន​ស្លាប់​បែរ​ជូន​ពរ​

ពោល​ពិត​តែ​ភរ​កំបាំង​​មុខ​

អូន​បែក​បង​ហើយ​ស្រាល​បន្ទុក​

បង​ត្រឹម​សំកុក​ស្តាយ​ស្នេហា​។

ពេល​អូន​ធ្វើ​មិន​ស្គាល់​រូប​បង​

ចាក​ចេញ​បែរ​ខ្នង​មិន​វចា​

ឃើញ​បង​ប្រតិ​កម្ម​លើស​ធម្មតា​

ទើប​បង​ជឿ​ថា​ស្នេហ​បង​ជ្រៅ​។

ស្នេហ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​លើ​អូន​ខ្លាំង​

ទោះ​អូន​ត​តាំង​ដោយ​ប្តូរ​ផ្លូវ​

ក៏​ក្នុង​បេះដូង​ស្នេហ​បង​នៅ​

ឱយ​ស្រស់​ពាល​ពៅ​តែង​បែប​នេះ​។

ទោះជា​ទង្វើ​អវិជ្ជមាន​

បង​ស្មគ្រ​ធ្វើ​ស្ពាន​ឱយ​ជាន់​ជិះ​​

សង្ឃឹម​ឆ្លង​ហើយអូន​ត្រិះ​រិះ​

ក្ស័យ​របៀប​នេះ​ក៏​មាន​ន័យ​។

ស្លាប់ហើយ​​​ស្នេហ​រស់បិត​ភ្នែក​ជិត​

ស្នេហ​ជូន​វរមិត្រ​តែង​ភក្តី​

ក្បដ​ជា​រឿង​អូន​សិទ្ធិ​មាន​ថ្មី​

ថ្ងៃ​មួយ​មាស​មៃ​គង់​យល់ឃើញ​​​៕៚​​

តៃ សុវណ្ណារុណ

សៅរ, ២២:៥៣២៣:៣៣, ០៧/០៩/២០១៣

View original post

Advertisements

វ៉ែនតាលាក់ស្នេហ

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

ពេលក្រឡេកឃើញស្រីមាសមេ

គន់ឥតធ្វេសធ្វេសឹងមិនព្រិច

តើអូនមែនទេភ្នែកបើកធ្វេច

សម្លឹងជានិច្ចសង្ឃឹមស្រី។

ពួកយើងពុំសូវបានចួបគ្នា

ចួបក៏ពំងាអូនមិនស្តី

មិនងើយមើលប្រុសអូនបេតី

ធ្វើដូចមាសមៃមិនស្គាល់បង។

ទីជិតដូចឆ្ងាយសែនឆ្ងាយចិត្ត

ស្នេហមិនបានស្និទ្ធអូនបែរខ្នង

ដើរហួសហើយមិនងាកក្រោយផង

ដួងចិត្តស្នេហស្នងដាច់ក្រៃណា។

លើកនេះឃើញអូនសែនចៃដន់

ដៃស្ទុះស្លោស្លន់ទាញវ៉ែនតា

មើលហើយមើលទៀតផ្ទៀងនេត្រា

ចិត្តសង្ឃឹមថាគឺជាអូន។

មិនទុកចិត្តភ្នែកថែមវ៉ែនតា

នៅតែចិន្តារេដូចក្បូន

សង្ឃឹមទៅជិតចម្ងល់សូន្យ

តែសែនស្រពោនអូនបាត់កាយ។

ចិត្តខ្វល់វិលវល់មើលគ្រប់ទី

មិនឃើញឆវីឱសែនស្តាយ

គឺអូនមែនទេមិនអាចស្រាយ

បើពិតឆោមឆាយបងរីករាយ។

ទោះដឹងថាអូននៅខឹងបង

តែភ្នែកទាំងសងបានរាប់រាយ

ថាអូនញញឹមស្រស់ប៉ព្រាយ

ហាក់សែនរីករាយពេលឃើញបង។

អូនដឹងថាបងសម្លឹងអូន

ក្នុងកែវភ្នែកស្ងួនយល់បំណង

ថាចិត្តបងនៅមាននួនល្អង

យល់ទង្វើបងពាក់វ៉ែនតា។

ចង់មើលអូនក្នុងនាមគូស្នេហ

ចង់មើលឱយតែឃើញជីវា

ចង់មើលដរាបមាននេត្រា

មើលហើយរក្សាមួយជីវិត៕                                                                                                                   —S. TAY, Sun, 11:03-00:14, 05/ 02/ 2012

Source: វ៉ែនតា (Sakura Version)

View original post

អរុណ (Rising Sun)

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

ព្រលឹមថ្ងៃរះជះឱភាស

រង្សីពណ៌មាសត្រចង់ចែង

ដាស់អស់សព្វសត្វគ្រប់កន្លែង​​

ឱយស្ទុះប្រឹងប្រែងចាប់ធ្វើការ។

សំរាកពេលយប់គ្រប់កម្លាំង

ភ្ញាក់ឡើងតតាំងសកម្មក្លា

សេចក្តីសង្ឃឹមជាប់ចិន្តា

គិតជាប់ហត្ថារកផ្លូវល្អ។

អរុណរៀងរះរយៈខ្លី

គ្រាន់ដាស់ស្មារតីឱយក្រោកឈរ

មិនអាចស្ថិតស្ថេរជាប់ស្ថាពរ

ទីពឹងជំហរខ្លួនអាត្មា។

ពេលភ្លៀងឬពេលខែងងឹត

អរុណគ្មានសិទ្ធិហើបវាចា

សល់ត្រឹមស្រមោលក្នុងឱរា

អស្តង្គតត្រាអស់រស្មី៕

—S. TAY, Mon, 11:27-11:49, 11/07/11

We can easily forgive a child who is afraid of the dark; the real tragedy of life is when men are afraid of the light.—Platon

View original post

នឹក​ជ្រួស​គ្នា​

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

Miss Someone

គ្រប់​ពេលដែល​បង​នឹក​ដល់ស្ងួន​

បងតែង​​សួរ​​ខ្លួន​ឯង​ដែរ​ថា​

តើ​អូន​កំពុង​នឹក​រៀម​រ៉ា​

ឬ​ឆា​ស្នេហា​ចោល​ទៅ​ហើយ?​។

បង​ឆ្លើយ​ខ្លួន​ឯង​ថា​អូន​នឹក​

តែ​មិន​ដឹង​ព្រឹក​ថ្ងៃ​យប់​ឡើយ​

ប្រហែល​ពេល​ល្ងាច​ព្រោះ​ត្រាណ​ត្រើយ​

ចាំ​ពេ​ល​ឆ្លង​​ឆ្លើយជា​មួយ​បង​។

បង​វិញ​នឹក​អូន​ពេល​មិន​ជាក់​

នឹក​ពេល​វរលក្ខណ៍​តប​ម្តងៗ​

អរ​សើច​ញញឹម​ប្រញាប់សង​​

ពាក្យ​ទៅ​នួន​ល្អង​ខ្លាច​អូន​ចាំ​។

បង​ដឹង​ថា​អូន​មិន​ភ្លេច​ទេ!​

ពាក្យ​បង​សរសេរ​ធ្លាប់​ជា​ថ្នាំ​

ព្យាបាល​បេះដូង​ដែល​​រង​កម្ម

មិន​យូរ​ក៏​សាំ​ជា​ឯក​ឯង​។

ឥលូវ​ជា​ហើយ​បង​អស់​កិច្ច​

សុខ​សាន្តដូច​​​ម្តេច​ក៏​ចំបែង

បន្ទាប់​ពី​អូន​ឈប់​តឹង​តែង​

បែរ​មក​ចំបែង​ដោយ​សារ​បង​។

​យើង​លែង​បាន​ស្តី​ដូច​គ្រា​មុន​

ចង់​ប្រាប់​តូច​តន់​បងម្តងៗ​

ធ្លាប់​ចូល​មើល​ប្រ៉ូហ្វាល់​នួន​ល្អង

ទោះ​មិន​សាសង​តាម​សារ​ទៀត​។

តែ​មិន​អាច​ចួប​សូម្បី​រូប​

ហាក់​មិន​អាច​ផ្គួប​សូម្បីឆ្លៀត​

នឹកដូច​គ្នា​តែ​មានគម្លាត​

ព្រោះ​មិន​អាច​សៀត​ចំ​ម៉ោង​ពេល​។

បើ​យើង​នឹក​គ្នា​ពេល​តែ​មួយ​

ក្រែង​បាន​ស្បើយ​ព្រួយ​ជួយ​មាស​មេ​

ឱយផ្ញើ​​សម្លេង​ដែល​អូន​​ផ្ទេរ​

បង​អាច​សរសេរ​ពេល​បាន​ឮ​។

ចលនា​ចិត្ត​នឹក​ក្រែង​ភ្ជាប់​គ្នា​

ក្រែង​ស្តាប់​​ពំងា​បង​​បាត់​ឈឺ​

តែ​បើ​ខ្សែចិត្ត​​នឹក​មិន​ភ្លឺ​

ខ្លាច​កើត​ជំងឺ​នឹក​ពីរ​នាក់​​។

ពេល​អូន​នឹក​បងបងពុំ​ដឹង​

បង​នឹក​ព្រលឹង​​អូនមិន​ជាក់​​

នឹក​ជ្រួស​ហួសគ្នា​​បង​​វរលក្ខណ៍​

​​នឹក​ជា​ការ​ទាក់​ទង​ចុង​ក្រោយ​។

បើ​មិន​យល់​គ្នា​ក៏​ហី​​​ទៅ​

ឱយ​តែ​មាន​ផ្លូវ​សល់​ទុក​ឱយ​

បើ​អូន​​ភ្លេច​បងម្តេច​ក៏​ដោយ​

​នឹក​​ជា​អំណោយ​មិន​បាច់​សង​៕

​ដោយ តៃ សុវណ្ណារុណ

អង្គារ, ២២:៣៥២៣:២២, ០៧/១០/២០១៤

View original post

ចោទ​បង​ជា​ឃាតករ​ ទោះ​អូន​សម្លាប់​ខ្លួន​ឯង​

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

 __First_Love___by_nayou

៙បង​ជា​ឃាតករ​តើ​មែន​ទេ​?

ទើប​អូន​សរសេរ​បន្ទោស​បង​

បង​មិន​ចង់​ឱយ​អូន​ស្លាប់​ផង​

ហេតុ​អ្វី​នួន​ល្អង​ចោទ​អ្នក​ស្នេហ​?។

បង​មាន​តែ​ចង់​ឱយ​អូន​សុខ​

ហោច​ណាស់​ពេល​ទុក្ខ​បង​សូម​ក្បែរ​

កាន់​ដៃអូន​ឱយ​ប្រលាក់​ដែរ​

ទោះ​អូន​ពូកែ​ធ្វើ​មិន​ចង់​។

ឥលូវ​អូន​ជ្រើស​សម្លាប់​ខ្លួន​

មនុស្សធ្លាប់​ជា​ស្ងួន​ក្លាយ​សូន្យ​បង់​

អូន​ជា​មនុស្ស​ផ្សេង​ដ៏​ផូរ​ផង់

ទាស់​ត្រង់​បោះ​បង់​លែង​ស្គាល់​បង​។

មនុស្ស​ថ្មី​ទៅ​ហើយ​ស្នេហ​ក៏​ថ្មី​

មនុស្ស​ប្រុស​ដទៃ​ក៏​ថ្មី​ផង​

មនុស្ស​ប្រុស​សល់​ពី​ស្នេហ​ចាស់​សង​

​អ្នកឱយ​ស្នេហ​ស្នង​សម្លាប់​ខ្លួន​។

បង​ចង់​ចួប​គេ​ក្នុង​ខ្លួន​ស្រី​

មិន​ចួបមនុស្ស​​ថ្មី​​ក្នុង​ខ្លួន​ស្ងួន​

ព្រោះ​គេ​មិន​មែន​ជា​នឹម​នួន​

ដែល​ធ្លាប់​គុំ​គួន​តាម​វាយ​បង​។

​បង​នៅ​នឹក​ស្មាន​គេ​ជា​អូន​

ក៏​ពោល​ដូច​កូន​ក្មេង​ឆ្លើយ​ឆ្លង

តែ​ចម្លើយ​អវិជ្ជមាន​​​សង​

ទើប​ដឹង​នួន​ល្អង​កូន​ក្មេង​ស្លាប់​។

តែ​បង​ជឿ​ថា​គេ​រស់​ខ្លះ​

ក្នុង​ខ្លួន​ចំណាស់​ដែល​មិន​ស្តាប់​

ពាក្យ​ពី​មាត់​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​សម្លាប់​

កូន​ក្មេង​ឈឺ​ចាប់​ស្លាប់​រហូត​៕៚

​តៃ សុវណ្ណារុណ

សុក្រ, ១៦:៥៧១៧:១១, ៣១/១០/២០១៤

View original post

វាសនា​មេទាប់​

ទំព័រ​ដួង​ចិត្ត​កវី​

vlcsnap-2014-07-29-23h36m18s50

៙ឋានៈ​មេទាប់​ហៅ​​ហំហាន​

មិន​ដឹង​សំណាង​ឬ​អភព្វ​

មាន​កូន​ទាហាន​ជំនួស​ងាប់​

ឱយ​លោក​មេ​ទាប់គាប់​បញ្ជា​។

​តែ​ខាង​ក្រោយ​ឆាកមិន​ច្នេះ​ទេ​

ទាប់​ងាប់​ទទេ​ពិត​គឺ​ជា​

ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​នៃ​ការ​ងារ​

មេទាប់​ទាម​ទារ​ជា​គំរូ​។

ច្បាំង​ឈ្នះ​មើល​ទៅ​ដូច​អស្ចារ្យ​

គិត​សឹង​ផ្ទុះ​ក្បាល​មិន​រអ៊ូ​

រង្វាន់​ទោះ​អ្វី​ក៏​គ្មាន​គូ​

ហាក់​ការ​តស៊ូមិន​ទាន់​ដល់​​។

ទោះ​ឈ្នះ​សត្រូវ​រាប់​រយ​ដង​

មិន​ស្មើ​ឈ្នះ​ម្ដង​មាន​អ្នក​យល់​

ថា​ចិត្ត​មេ​ទាប់​នៅ​អំពល់​

ចង់​បាន​ចន្ទល់​ឡើង​ឋានៈ​។

មិន​ចង់​បាន​ខ្ពស់​ឈ្លោះ​រាល់​ថ្ងៃ​

ច្បាំង​ដល់​រួយ​ដៃ​ចិត្ត​អួល​អាក់​

ឡូយ​តែ​ពេល​ឈ្នះ​ចាញ់​គេ​ចាក់​

ហាក់​មិន​សម​សក្តិ​ការ​លះ​បង់​។

បាន​ឡើង​តំណែង​រាជ​បុត្រា​

នៃ​រាជ​កញ្ញា​ដ៏​ផូរ​ផង់​

ទើប​សម​ស្មើ​ចិត្ត​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​

ដែល​បាន​ស្រោច​ស្រង់​រាស្ត្រ​នគរ​។

មុន​ចេញ​ដំណើរ​ច្បាំង​ម្តងៗ​

មាន​សារ​ឆ្លើយ​ឆ្លងជួយ​ផ្សើម​ក​

ពី​​រាជ​បុត្រី​ស្តេច​បវរ​

ក្ស័យ​ក៏​បន្ត​ព្រោះ​ព្រះ​នាង​។

តែ​សារ​គ្មាន​អ្វី​គួរ​អរ​ទេ​

គ្រាន់​តែ​​​ជូន​ផ្ទេរ​ពាក្យសូរ​សៀង​

ថាសូម​​បាន​សុខ​​ដូច​ចម្រៀង​

មាន​តែ​ភ្លេង​ច្រៀង​គ្មាន​ទំនុក​។

តែ​មេ​ទាប់​អាន​ដូច​ផ្អែម​ណាស់​

ស្រមៃ​ផ្តេស​ផ្តាស​ឱយ​តែ​សុខ​

សមរភូមិ​ចិត្ត​សឹង​មាន​ទុក្ខ​

ក្តៅ​ខ្លាំង​គគុក​ជាង​ផ្លូវ​កាយ​។

ទោះ​ដឹង​ក្រោយ​ច្បាំង​គ្មាន​អ្វី​ប្រែ​

ព្រះ​នាង​មិន​ស្នេហ​មិន​ទត​ឆ្ងាយ​

មើល​​មេទាប់​ច្បាំង​មិន​រសាយ​

នាង​មិន​ស្រស់​ស្រាយ​ព្រោះ​រាជ​បុត្រ​។

មេទាប់​​រាជ​បុត្រឆ្ងាយ​ដូច​គ្នា​

តែ​ព្រះ​នាង​គៀរ​ស្នេហ​បរិសុទ្ធ​

ជូន​រាជ​បុត្រតែ​​អង្គ​ឯង​គត់​

ទោះ​មេ​ទាប់​ផុត​ច្បាំង​ដើម្បី​។

ច្បាំង​នឹង​គ្រាប់​ព្រួញ​ផ្លែ​អាវុធ​

មិន​ឈឺ​ជាង​មុត​ដួង​​ហឫទ័យ​

ត្រលប់ដូច​គ្នា​តែ​រីង​រៃ​

ព្រោះ​គ្មាន​​អ្នក​ភ័យ​ព្រួយ​បារម្ភ។

បើ​រាជ​បុត្រ​គេ​មាន​ព្រះ​នាង

មេទាប់​ពិត​គ្មានអ្នក​ក្រៀម​ក្រំ​

ចោល​ឆ្អឹង​កណ្តាលវាល​ក៏​សម​

ទោះ​ច្បាំងទាំង​​ខំ​ដាក់បេះដូង​​៕៚​​

​ដោយ តៃ សុវណ្ណារុណ

សៅរ, ២៣:២៣២៤:០៩, ២២/០៨/២០១៤

View original post

ស្រឡាញ់​អូន ​ទើប​បង​ដក​ដង្ហើម​បាន​

 

៚រាល់ពេលដង្ហើមដកចេញចូល

ឮមាសបណ្តូលពោលខ្សឹបៗ

ទោះស្រាលមិនច្បាស់ឮតិចពិត

តែអាចជ្រាបចិត្តអ្នកវាចា។

បងពុំដឹងយូរប៉ុណ្ណាទេ?

នេត្រាទាំងទ្វេបើកពេលណា

ឃើញអូនឈ្ងោកដេកឬនេត្រា

ក្រហមច្រាលថ្លាដោយទឹកភ្នែក។

ពេលបងដឹងខ្លួនអូនសប្បាយ

អូនញញឹមខ្ចាយទាំងយំយែក

អូនកាន់ដៃបងជាប់មិនញែក

ទោះអូនជជែកអ្វីក៏ដឹង។

មិនដឹងខ្លួនតែត្រចៀកបើក

ឮយល់កក្រើកពាក្យព្រលឹង

ថាចង់ឃើញបងភ្ញាក់កុំសឹង

លក់ស្ងប់ស្ងាត់ឈឹងតែម្នាក់ឯង។

កុំទុកឱយអូននៅឯកា

កុំទៅចោលណាទោះចំបែង

ឱយតែជីវិតនៅរស់ស្តែង

អូនស្មគ្រចាត់ចែងពេលក្បែរបង។

ឮហើយញញឹមទាំងគ្មានស្នាម

ឱយអូនឃើញតាមថ្ពាល់ទាំងសង

សុខក្នុងចិត្តហើយស្រណោះផង

អាណិតស្នេហស្នងអ្នកថែទាំ។

អូនសឹងឈឺជាងបងទៅទៀត

បងក៏ចង់ឆ្លៀតទាំងឈឺគ្រាំ

បើកភ្នែកមើលអូនចុកក៏ទ្រាំ

ឱយអូនរឹងមាំផ្លូវចិន្តា។

កុំឱយអូនអស់ក្តីសង្ឃឹម

ឃើញមុខញញឹមមាសជីវា

ទោះពេលបងឱយសើចពេលណា

ក៏ទឹកនេត្រាឱយជំនួស។

ឱ! មាសស្នេហអើយមិនដាច់ចិត្ត

ក៏ដូចវរមិត្របងចង់រស់

បើសិនមិនមែនព្រោះអូននោះ

បងទម្លុះពុះដង្ហើមហើយ។

តែហេតុផលបងគឺរូបស្ងួន

ទោះឈឺពេញខ្លួនតែបានសើ្បយ

ខាងផ្លូវអារម្មព្រោះត្រាណត្រើយ

អូនជាចម្លើយចំណោទបង។

ពេលបងភ្ញាក់ឃើញអូនឈ្ងោកងក់

ពេលបងគេងលក់អូនភ្ញាក់ម្តង

សូម្បីដំណាលគ្នាមួយដង

ក៏កម្រចងបានជាប់គ្នា។

ពេលបងគេងអូនមិនហ៊ានដាស់

ពេលអូនខ្សោយណាស់បងមិនជា

បើក្រោយបងស្បើយស្រស់ពំងា

ឈឺម្តងវិញជាកំហុសបង។

បងស៊ូស្លាប់ឱយអូនបានរស់

សុទ្ធចិត្តឈឺជួសកាយនួនល្អង

ដង្ហើមដែលដកជាសំណង

ព្រលឹងកាត់កងឱយស្នេហា៕៙

ដោយ តៃ សុវណ្ណារុណ

ពុធ, ១៨:៤៧-១៩:១៧, ០៣/១២/២០១៤

Source: ស្រឡាញ់អូន ទើបបងដកដង្ហើមបាន